ขำขำ จาก Secret

[panyada]

เหตุผลที่ตายแล้วฟื้น

หลังจากที่บุญเย็น (นามสมมติ)  หมดลมหายใจจนแพทย์ลงความเห็นว่าตายไปแล้ว  ทำให้ศรีภรรยาเศร้าโศกเสียใจจนแทบคุมสติไม่อยู่
"ตื่นสิคะ...ฟื้นสิ  คุณต้องไม่ตายนะ"
เธอแผดเสียงฟูมฟายกึ่งคำรามทั้งน้ำตา (นี่เมียรึสิงโต)  พร้อมกับทุบไปบนร่างสามี
แต่แล้วไม่นานปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น  เมื่อบุญเย็นลืมตาตื่นอย่างงงๆ
ศรีภรรยารีบปาดน้ำตาบนแก้มพร้อมยิ้มดีใจ
"ตุณฟื้นแล้วจริง ๆ...ขอบคุณสวรรค์"
เธอพนมมือขึ้นแนบอก
"อ้าว...คุณเองเหรอที่เรียกผม"
บุญเย็นถาม
"ใช่ค่ะ...ที่รัก  ทำไมเหรอคะ"
"ก็เทวดากำลังพาวิญญาณผมขึ้นสวรรค์น่ะสิ  แต่จู่ ๐ เขาตกใจเสียงเรียกนั้น  บอกว่าสงสัยนรกคงไม่ยอมเลยปล่อยผมมา...ผมก็เลยฟื้นไงล่ะ"
 

[panyada]

ลื่นไหลพอกัน
นักการเมืองขี้ฉ้อถึงคราวหมดอายุไข  ได้พบกับนักบุญปีเตอร์เพื่อขออนุญาตผ่านประตูสวรรค์
"เจ้าเคยทำบาปอะไรบ้างเมื่ออยู่บนโลกมนุษย์"  นักบุญถาม
"ผมเคยกินอิฐ  หิน  ปูน  ทรายทำถนนมาบ้าง  แต่ท่านอย่าถือเลย  เพราะผมไม่ได้กินเข้าไปจริง ๆ ซะหน่อย  และผมก็เคยโกหก  แต่ก็ไม่เคยสาบานเท็จนะ"  นักการเมืองสวมวิญญาณปลาไหลตอบ
เมื่อได้ฟังดังนั้น
นักบุญปีเตอร์จึงตอบว่า
"โอเค  งั้นข้าจะส่งเจ้าไปยังที่ที่หนึ่งซึ่งร้อนมาก ๆ แต่เราไม่เรียนที่นั่นว่า "นรก"  หรอก  และเจ้าจะต้องอยู่ที่นั่นเป็นระยะเวลาที่ไม่อาจระบุได้  ทว่าเราไม่เรียกว่า  "ชั่วกัปชั่วกัลป์"  เช่นกัน  ที่สำคัญ  อย่าได้ละทิ้งความหวัง  เป็นอันขาด  เมื่อไปที่นั่น  เพราะแค่รอให้ที่นั่นหิมะตก  เจ้าก็ไปอิสระแล้ว  ขอให้โชคดี"

[panyada]

แค่นักธรรมเอก

ท่ามกลางการแสดงความยินดีต่อหลวงพี่...พระหนุ่มที่เพิงสำเร็จหลักสูตรนักธรรมจนเป็นที่ชื่นชมของเจ้าอาวาสและญาติโยมกันถ้วนหน้า
เณรน้อยเจ้าปัญหาสองรูปซึ่งเพิ่งเรียนผันวรรณยุกต์ในวิชาภาษาไทยจบมาหมาด ๆ เห็นดังนั้น  ก็เลยแอบยืนซุบซิบกัน
"หลวงพี่เก่งจัง...ขยันเรียนจนจบได้"
"นั่นสิ  ถ้าเป็นพวกเราสองคนคงไม่ไหวแน่..."
"ใช่ ๆ ...จะให้ผ่านถึงระดับนักธรรมตรีไม่มีทาง...อย่างเก่งคงได้แค่นักธรรมเอกนั่นแหละ  เฮ้อคิดแล้วเหนื่อย!"



??????????
สามัญ   เอก   โท  ตรี  จัตวา 

[panyada]

หนังสืออะไร

ลูกชายกำลังง่วนกับการหาของบางอย่างอยู่  แม่ซึ่งมองดูอยู่สักพักจึงถามลูกว่ากำลังหาอะไร
"แม่เห็นหนังสือ  ร้อยแปดวิธีช่วยจำ  ของผมไหมครับ  เมื่อคืนผมเพิ่งอ่านอยู่  แต่จำไม่ได้ซะแล้วว่าเอาไปวางไว้ที่ไหน"
หนึ่งเดือนต่อมา  คุณแม่เห็นลูกชายเดินวนไปวนมาในบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิด  เช่นเดิม  ซ้ำยังบ่นว่า
"ใครมาหยิบหนังสือเล่มโปรดเล่มใหม่ของผมไปอีกล่ะเนี่ย  คราวนี้ผมจำได้แม่นว่าวางไว้ตรงนี้แน่ ๆ อุตส่าห์เขียนชื่อนามสกุลกำกับไว้แล้ว  คงไม่โดนใครมาตู่เป็นของตัวเองอีกนะ  หนังสือผม  ถ้าใครทำเปื้อน...ขาดล่ะก็  ฮึ่ม...น่าดู"
แม่ได้ยินดังนั้นจึงถามว่า  "หนังสืออะไรอีกจ๊ะลูก  ทำไมต้องเป็นเดือดเป็นแค้นขนาดนั้น"
ลูกชายจึงตอบด้วยความฉุนเฉียว 
"หนังสือเรื่อง  การปล่อยวางตัวกูของกู  น่ะสิแม่  โธ่หนังสือเขาสอนดีด้วย"






อือ  หนังสือสอนดีแต่คนอ่านปฏิบัติไม่ได้....

[panyada]

ไม่ถึงที่หมาย

คุณแม่คนหนึ่งเพิ่งฟังการบรรยายธรรมะกลับมา  พอถึงบ้านก็เห็นลูกชายกำลังยืนอยู่ที่รถคันโปรด  จึงเอ่ยขึ้นว่า
"ลูกรู้ไหม  วันนี้พระอาจารย์ท่านเปรียบเทียบให้ฟังว่า  ชีวิตคนเราก็เหมือนการขับรถ  ถ้าเรารู้จักการใช้สติ  ควบคุมพวงมาลัยให้ดี  เราจะไปถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย  แม่อยากให้ลูกขับรถระวังหน่อยนะจ๊ะ  ให้มีสติก่อนสตาร์ทนะลูก"
คุณลูก  "ครับแม่  ผมเองก็อยากไปถึงที่หมายอย่างปลอดภัยครับ  แต่วันนี้ไม่รู้ว่าผมจะขับรถไปถึงที่หมายหรือเปล่า"
คุณแม่  "อ้าว  ทำไมลูกพูดแบบนั้นล่ะจ๊ะ"
คุณลูก  "ก็วันนี้ผมยังไม่มีเงินเติมนำมันรถเลยครับแม่"
(!!!!!!!!!!!!!!!)

[TAWANNA]